آش غربزدگی شور شد، حتی صدای «شرق» به گوش رسید.

غرب زدگی برخی عناصر غربی آنقدر داغ شد که حتی صدای روزنامه «کوسه» را هم درآورد.

به گزارش رجانیوز به نقل از کیهان، شرق در یادداشتی که از قاعده غربی ها مستثنی است در این روزنامه نوشت: قبل از انقلاب مشروطه و با اولین سفرهای شاهان قاجار به اروپا، احساس دلبستگی در میان نخبگان کشور ما به اروپا و غرب شکل گرفت. حسی به خود گرفت که به تدریج به حدی گسترش یافت که تقریباً بیشتر مهاجرت های جامعه ما به سمت غرب بود.

اگر دلیل این دلبستگی را بپرسیم، شاید بهترین پاسخ این باشد که در غرب بیش از هرجای دیگری به حقوق بشر و دموکراسی فردی احترام گذاشته می شود و عادلانه است. اما این رعایت حقوق فردی یا حقوق بشر و دموکراسی در داخل مرزهای کشورهای غربی یک چیز است و در مورد اولویت روابط بین دولت ها چیز دیگری است. اینکه مهاجران با ورود به این کشورها از رعایت حقوق و دموکراسی بهره مند می شوند، لزوماً به این معنا نیست که روابط کشورهایی مانند ما با این کشورها منجر به گسترش دموکراسی و حقوق بشر در سرزمین ما شود. مثلاً در خاورمیانه رابطه کشورهای منطقه با غرب که در صد سال گذشته هر روز در حال گسترش است، کی و کجا به حقوق بشر و دموکراسی منجر شده است؟ در مصر یا عربستان؟ یا مثلا 53 سال رابطه عمیق و استراتژیک دولت قبلی کشورمان با غرب یا آن 20 سال حضور همه جانبه غرب در افغانستان، چه زمانی به حقوق بشر و دموکراسی منجر شد؟ همانطور که گفتم قطعا در کشورهای غربی احترام به حقوق بشر و دموکراسی بالاتر از سایر کشورهاست، اما آیا دموکراسی با روابط کشورهای خاورمیانه و غرب برای مردم به دست آمده است؟ اما جدا از آن؛ در 30 سال گذشته و پس از فروپاشی بلوک شرق و غرب، در همین خاورمیانه بی رقیب شده است. در این 30 سال از 1991 تا 2021، غرب هر کاری که می خواهد در خاورمیانه انجام داده است. کشور از هم پاشیده شده، دولت تغییر کرده، جنگ ها شروع شده و هر چیز دیگری. اما نتیجه این مداخله مستقیم مثلاً در عراق و لیبی برای مردم چیست؟ دموکراسی؟ حقوق بشر؟ یا حتی رونق اقتصادی؟

  چه کسی از حذف ارز 4200 عصبانی است؟

چی؟ بسیاری از محافظه کاران شرق ایران را مورد انتقاد قرار می دهند و آن را وابستگی و سلطه تعبیر می کنند و می گویند این رابطه ایران را به عروسک دست نشانده روسیه و چین یا حتی آمریکا تبدیل می کند که اخیراً گفته است ایران باید بین برجام و برجام یکی را انتخاب کند. وابستگی به روسیه.انتخاب کنید توجه کنید از سال 2003 تا به امروز تحریم‌های بیشتری علیه ایران اعمال می‌شود و آن را تحریم‌های فلج‌کننده نامیدند و تمام شریان‌های اقتصادی را به روی ایران بستند و حتی با وجود توافق برجام، ایران را از همه چیز محروم کردند. همانطور که آمدند و کوچکترین مشکلاتی مانند عدم صدور روادید برای ورزشکاران ایرانی و سپس یا برجام یا روابط با روسیه است.

همه راه ها را به ایران بسته اند و فقط یک راه به ایران باز مانده است، بعد می گویند همان جاده را خودتان ببندید و جالب است که بسیاری از منتقدان دولت همین را می گویند. اینکه ما در کشورمان دموکراسی و حقوق بشر می خواهیم، ​​چه ربطی به رابطه با غرب یا شرق دارد؟ راه حل این مشکل جای دیگری است. پس از 30 سال، دوباره شاهد شکل گیری بلوک جدیدی در مقابل بلوک غرب هستیم که هر چه که باشد، شخم زدن خاورمیانه را برای غرب آسان نخواهد کرد، همانطور که این سه دهه برای کشور ما. که از سال 1356 و از کنفرانسی در اسرائیل که برای تجزیه ایران برنامه ریزی شده بود، برای 6 یا 7 کشور قومی برای حفظ اسرائیل ضروری تلقی شد، این یک موضوع حیاتی است. یادمان باشد اول باید ایرانی باشد بعد دموکراسی و حقوق بشر و غرب که 30 سال خاورمیانه را شخم زد و حالا که همه راه ها را به روی ما بسته است نخبگان کشورمان اصرار دارند که این تنها راه مانده است خودمان ببندیم، ادعای میهن پرستی عجیب است؟

  صفحه مورد نظر شما یافت نشد.

دیدگاهتان را بنویسید