بازی تکراری فریب غرب و فریب غربی ها

آبان ماه سال 1395 بود که شبهه ها درباره دخالت ایران در شرکت های اروپایی تشدید شد. از آنجایی که نگرانی ها در مورد سوء نیت آمریکا روز به روز بیشتر می شد، تحلیل دولتمردان در رگه سخنان محمدجواد ظریف بود.

وزیر امور خارجه وقت کشورمان معتقد بود که آمریکا نمی تواند از برجام خارج شود. وی حتی به نمایندگان در شورای اسلامی اطمینان داد که تنها تحریم های شورای امنیت مهم است و تحریم های یکجانبه آمریکا از نظر لغو تحریم های شورای امنیت کاغذی بیش نبود. بیژن زنگنه در پاسخ به پرسش ها و عدم قطعیت درباره احتمال خروج توتال از ایران با اطلاعات بسیار مهمی گفت: در صورت اعمال تحریم های بین المللی از سوی شورای امنیت علیه ایران، توتال ممکن است از این پروژه خارج شود.

وزیر نفت دولت قبل همچنین با بیان اینکه متأسفانه عده‌ای خواهان خروج توتال از این پروژه هستند تا بتوانیم بگوییم پیش‌بینی ما درست از آب درآمده است، گفت: برخی اخبار حضور توتال در ایران را مرتبا اشتباه ترجمه می‌کنند تا نگرانی ایجاد کنند. . مردی که از ترس مرگ خود را نمی کشد!» علیرغم این صحبت ها، توتال بدون اینکه شورای امنیت ایران را تحریم کند و تنها بر اساس خواسته آمریکا و بدون پرداخت غرامت، ایران را ترک کرد. زمان به ضرر ایران گذشته بود. اظهارات ایران و زنگنه مبنی بر عدم پاسخگویی اروپایی ها به تماس های تلفنی وی جز پشیمانی از مسیر اشتباه برای کشور به ارمغان نیاورد و اکنون مشخص شده بود که خوش بینی به همکاری شرکت های اروپایی و همچنین تحلیل های دیگر دولتمردان روحانی اشتباه بوده است. اما صرف نظر از هزینه این تحلیل اشتباه و خروج شرکت های غربی از ایران، آنچه که قیمت بالاتری را به کشورمان تحمیل کرد، اخراج شرکت های چینی از صنعت نفت و گاز ایران بود؛ این مشکل باعث شد کشورمان حتی شرکای آسیایی خود را از دست بدهد. در شرایط تحریم های آمریکا (که شرکت های اروپایی قبلا از آن استقبال کردند) و وضعیت روابط اقتصادی شکننده تر از گذشته شده است. اقساط برجام این اتفاق در حالی رخ داد که نزدیکان و تحلیلگران حامی دولت گذشته همواره می گفتند که این دولت به دنبال ایجاد تعادل در روابط با شرق و غرب است.

  گام دوم انتشار صورت های مالی حسابرسی شده 132 شرکت بخش دولتی در کشور بود

کل تعیین کننده سیاست های معنوی؟!

اگرچه چندین سال از اخراج شرکت های چینی از ایران در دولت روحانی که منجر به تیرگی روابط پکن و تهران شد، می گذرد، اما به نظر می رسد هنوز اخبار مهمی در خصوص پشت صحنه این موضوع وجود دارد. علی اکبر ولایتی دو روز پیش با اشاره به حجم مبادلات تجاری ایران و پکن در تحریم های آمریکا، از ساده لوحی برخی افراد انتقاد کرد و بر تکرار تجربه اشتباه گذشته و اعتماد به غرب تاکید کرد.

وی خاطره ای قابل توجه از دولت روحانی و نوع روابط ایران با شرق مطرح کرد و گفت: چگونه برخی ساده لوحانه می گویند برو غرب؟! کدام غرب؟! غرب تحت فشار آمریکا و القائات دروغین حجاج صهیونیست، همواره تبلیغات دروغین علیه جمهوری اسلامی ایران انجام می دهد، فشار سیاسی وارد می کند و برای تضعیف جمهوری اسلامی از هیچ کاری کوتاه نمی آید. غرب که مانند یک شرکت نفتی فرانسوی است، برخی از مسئولان در گذشته ما را تشویق کردند که همکاری با چین در زمینه نفت و گاز را قطع کنیم و این توصیه پذیرفته شده است و خود این شرکت به ایران می آید و عکس یادگاری با وزارتخانه. مسئولان کره می گیرد، خداحافظی می کند و می رود، چه فایده ای برای جمهوری اسلامی ایران دارد؟ در حالی که با وجود ناآگاهی و اقدامات ساده لوحانه برخی مقامات وزارت نفت در گذشته، بیشتر خرید نفت و انتقال فناوری چین نادیده گرفته می شود.

این خبر که شرکت نفت فرانسوی توتال در دولت روحانی توانسته نوع روابط ایران و شرق را سامان دهد، نشان می دهد که دولت قبل تا چه اندازه به غرب اعتماد کرده و سیاست های خود را برای استقبال و جلب توجه آنها تنظیم کرده است. با این حال، این روایت از حضور و توانایی توتال برای تأثیرگذاری بر سیاست‌های دولت، بیشتر به سبک تأثیرگذاری سفارت‌خانه‌های غربی بر دولت‌های پیش از انقلاب نزدیک است و ربطی به منطق مستقل ایران اسلامی ندارد.

  مقایسه واکسیناسیون در ایران و جهان/ ما از دنیا جلوتریم

عذرخواهی بود

این نوع ارتباطات را می‌توان در سایه پروژه بزرگ غرب در خصوص برجام دید که تلاش می‌کرد ایران را از هرگونه همکاری با سایر کشورهای مستقل جهان به‌ویژه رقبای جهانی و قدرتمند غرب دور نگه دارد. افول هژمونی غرب با تاخیر به گفته بلینکن وزیر امور خارجه آمریکا، آنها برجام را بستری برای سایر خواسته های خود می دانند. اظهارات اخیر آمریکایی ها که توسط رابرت مالی شنیده شده و به کشورمان هشدار داده اند که باید بین برجام و همکاری با روسیه یکی را انتخاب کند نیز نشان می دهد که آنها برجام را پروژه ای برای تقسیم مثلث مهار (ایران، روسیه و چین) می دانند. حال اگر در دولت قبل مخفیانه و به اصطلاح از طریق دولتمردان این کار را انجام می دادند، اکنون با سد دولت سیزدهم در خصوص دخالت در امور داخلی و سیاسی ایران مواجه شده و به بیان آشکار مواضع خود روی آورده اند.

50 میلیارد یورو پول پشت سر روحانی

البته تخریب روابط ایران و چین با دلالان اروپایی سابقه مفصلی دارد و به اخراج شرکت های چینی ختم نمی شود. رئیس انجمن دوستی ایران و چین پیش از این اعلام کرده بود که چین 50 میلیارد یورو به دولت روحانی پیشنهاد کرده است، اما این پیشنهاد چند ماه قبل از روی کار آمدن دونالد ترامپ در آمریکا مورد استقبال قرار گرفت و اقدامات مخرب غرب را نیز پیش بینی کرد. علیه کشور ما دولت وقت نداشت. علاءالدین بروجردی نماینده سابق مجلس از عباس آهوندی وزیر وقت مسکن و شهرسازی در جریان این موضوع قرار گرفت و می گوید: همزمان با ارائه این پیشنهاد از سوی چینی ها، آقای آخوندی وزیر وقت راه. و شهرسازی به اتفاق رئیس کمیسیون عمران و تعدادی از معاونین وی دعوت کردیم تا از آمادگی چین برای تامین مالی 50 میلیارد یورویی اطلاع رسانی کنیم و گفتیم تا چه زمانی می خواهید از راه آهن و قطار رضاحانی استفاده کنید و این شد. پیشنهاد شروع پروژه های راه آهن به ویژه قطار سریع السیر را به مدت چهار سال با حضور چینی ها مطرح کرد و قرار بود پس از یک سال تنفس بازپرداخت آن انجام شود و اگر در این مدت با کمبود پول مواجه شدیم. زمانی که با چین برای پاکسازی نفت توافق شد.»

  صادرات ایران به اروپا و کانادا از مسیری جدید

وی با اشاره به مخالفت دولت با این همکاری مهم اقتصادی ایران و چین، ادامه داد: در نهایت هیات چینی ناامید شد و به ما نامه نوشت که آیا می‌خواهید از این طریق از منافع کشورتان حمایت کنید؟ کشورها و روسیه تاکنون سه بار از این اعتبارات استفاده کرده است.

همین بی توجهی دولت یازدهم به کشورهای شرقی بود که باعث شد محمدجواد ظریف را به یاد بیاورد و بعداً اعتراف کند که «دوستان در دوران سختی و تحریم آسیب دیده اند» اگر روابط با آنها حفظ می شد، ایران در این دوره آسیب پذیرتر می شد. حداکثر فشار در پایان می توان گفت سیاست خارجی نامتعادل و غرب محور دولت روحانی که قرار بود روابط با اروپا را بهبود بخشد، حتی به تخریب روابط با آسیایی ها نیز انجامید.

منبع: روزنامه ایران

دیدگاهتان را بنویسید