تکرار دروغ برجام درباره فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد

گروه بین الملل – رجانیوز: برخلاف ادعای طرفداران برجام، هیچ تفاوتی بین رابطه ایران با فصل هفتم منشور سازمان ملل قبل و بعد از برجام وجود نداشت.

من گزارش میدم رجانیوز به گزارش کیهان، در روزهای اخیر برخی رسانه ها با بازنشر فایل صوتی مصاحبه آقای ظریف با سعید لیلاز، بارها مدعی شده اند که پرونده هسته ای ایران مشمول فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد است. در این فایل صوتی، وزیر امور خارجه دولت روحانی مدعی شده است که به دلیل وجود عبارت «41 از 7 اقدام بر اساس فصل»، قطعنامه‌های صادر شده علیه ایران قبل از برجام، مشمول فصل هفتم بوده و لذا اظهارات آقای دکتر. جلیلی (رئیس سابق تیم مذاکره کننده هسته ای) نه تنها دروغ نیست بلکه فاجعه است!

به گزارش روزنامه ایران، این بحث را از منظر حقوقی باید سطحی خواند. چرا؛ اگر عبارت زیر «مطابق ماده 41 فصل هفتم عمل می کند»، عبارت «عملیات» به این معناست که پرونده ایران تحت فصل هفت منشور سازمان ملل متحد است، بنابراین قطعنامه 2231 شورای امنیت نیز مشمول فصل هفتم است، زیرا در قطعنامه 2231 نیز شامل همه موارد می شود. تصمیمات شورای امنیت بر اساس اصل 41 و ماده 41 10 بار استناد شده است. خوانندگان محترم می توانند با جستجوی ساده عبارت «از فصل 41 عمل به ماده» در قطعنامه 2231 متوجه شوند که بر اساس استدلال آقای ظریف، قطعنامه 2231 نه تنها ایران را از فصل هفتم حذف می کند، بلکه ایران را در فصل هفتم قرار می دهد. بنابراین، قطعنامه ای که مدعی خروج از فصل هفتم منشور ملل متحد است، با این سبک استدلال ناشیانه، در ذیل فصل هفتم قرار می گیرد.

  رئیسی از پرسپولیس دیدن کرد

رویه شورای امنیت برای قرار دادن پرونده هر کشوری تحت «فصل هفتم منشور ملل متحد» به شرح زیر است: در بندهای مقدماتی قطعنامه باید به دو موضوع اشاره شود:

1- اعلام کند که اقدامات دولت مشخص شده منجر به نقض صلح و امنیت بین المللی یا تهدیدی برای صلح و امنیت بین المللی شده است.

2- شورای امنیت پس از تأیید تهدید یا نقض صلح و امنیت بین‌المللی، باید قطعنامه‌ای براساس فصل هفتم منشور سازمان ملل صادر کند. در مورد پرونده هسته‌ای ایران، شورای امنیت سازمان ملل متحد عدم توقف غنی‌سازی ایران را تهدید یا نقض صلح و امنیت بین‌المللی ندانست و بر این اساس، از آنجایی که شرط اول برآورده نشد، پرونده هسته‌ای ایران به عنوان تهدید یا تهدید به رسمیت شناخته نشد. نقض صلح و امنیت بین‌المللی، شورای امنیت سازمان ملل متحد هیچ یک از قطعنامه‌هایی را که بر اساس فصلی از منشور ملل متحد علیه ایران صادر نشده است. با یک جست و جوی ساده، عموم مردم متوجه می شوند که عبارت «سوابق هسته ای ایران تهدید یا نقض صلح بین المللی است» در هیچ بخشی از قطعنامه های صادر شده علیه ایران وجود ندارد.

بنابراین، شورای امنیت صرفاً و صرفاً برای اینکه ایران را مجبور به توقف کند، در قطعنامه 1696، «ماده 40 از فصل هفتم منشور ملل متحد» را برای این الزام مورد استناد قرار داد و سپس در قطعنامه‌های 1737 ایران را مجبور به توقف کرد. 1803، 1747 و 1929 به «ماده 41 از فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد» اشاره دارد که شامل تحریم است. قطعنامه 2231 شامل کلیه تصمیمات شورای امنیت بر اساس ماده 41 و ماده 41 10 بار استناد شده است. در همین رابطه دکتر علی باقری، معاون وزیر امور خارجه و مذاکره کننده ارشد کشورمان با حضور در برنامه امضای قرارداد گفت: این یک بحث حقوقی مفصل است. کسانی که چنین می گویند یا نادان هستند یا بی ادب. فصل هفتم منشور فصلی است که اجرای آن الزامی است. اصل 41 در مورد تحریم های سیاسی و اقتصادی است. اصل 42 در مورد جنگ است. با رایزنی که با روس ها و چینی ها صورت گرفت، یک اتفاق حقوقی ظریف رخ داد. بحث ما این بود که شما می خواهید قطعنامه بدهید، چرا می خواهید به فصل هفتم برسید؟ گفتند برای اجرا به فصل هفت می رویم. گفتیم اگر زور می خواهی بگو اصل 41، نگو فصل هفت! چون اگر فصل هفت را بگویید آمریکایی ها می توانند از آن فرصت استفاده کنند و بدون مشورت و هماهنگی با شما به سراغ اصل 42 بروند.

  پیام نوروزی پایگاه اطلاع رسانی وزیر بهداشت برای رجا

وقتی ما این را گفتیم، آن نکته را گرفتند و گفتند باب هفت نباشد، اصل 41 باشد، اصل 41 در فصل هفت است و حکم در فصل هفت نیست. اگر تصمیم بر اساس فصل هفتم بود، اصل 42 نیز بر اساس آن بود. اتفاقاً بند 38 قطعنامه 1929 این نکته را روشن کرد; او می گوید اگر ایران هیچ کدام را رعایت نکند، نمی توان از ظرفیت ماده 42 فصل هفتم استفاده کرد. در قطعنامه به این موضوع اشاره کردند.

دیدگاهتان را بنویسید