نخل طلایی سیاست زدگی در دستان کن / چرا خارجی ها فقط برای فیلم های پس از انقلاب تور می کنند؟

سیاسی شدن یک عنصر کلیدی است. جشنواره ای که زمانی به دنبال هنر بود و امروز به دنبال کسب حداکثری از سیاست بقا است. جشنواره فیلم کن امسال با حضور ولادیمیر زلینسکی آغاز شد و با اهدای جایزه سیاسی ظاهر امیر ابراهیمی به پایان رسید. مواضع سیاسی بازیگران و بازیگران ایرانی حاضر در جشنواره این ادعا را بیشتر تقویت کرد که اکنون صحنه بازی های سیاسی است نه عرصه هنر.

جشنواره فیلم بین المللی کن از سال 1325 به طور رسمی فعالیت خود را آغاز کرد، جشنواره تاکنون 41 بار به فیلم های ایرانی جوایزی اهدا کرده است اما تفاوت عجیب آن حضور کارگردانان ایرانی در کن قبل و بعد از انقلاب است.

جایزه اول فیلم ایرانی در بخش فیلم کوتاه جشنواره کن اهدا شد. طلوع سپیده ساخته احمد فاروق قاجار در سال 1343 برنده جایزه شورای عالی فنی شد و تنها فیلم پیش از انقلاب است که در جشنواره کن برنده جایزه شده است. در سال های بعد از این انتخابات فیلم هایی نیز به چشم می خورد که برخی از آن ها جزو فیلم های شاخص سینمای ایران پیش از انقلاب هستند. فیلم‌هایی مانند گاو ساخته داریوش مهرجویی یا باخمان فرمان‌آرا علی‌رغم برتری هنری و سینمایی، در جشنواره کن جایزه نگرفتند.

بعد از انقلاب اسلامی ایران و انگیزه برخی نشدرسانه های بین المللی برای تقویت صدای مخالفان انقلابی، موج جدید اکران فیلم های ایرانی و اهدای جوایز سیاسی. فیلم هایی که حتی نمی توانستند با فیلم های درجه دو یا سه دنیا رقابت کنند اما به دلیل سیاست سیاسی سازندگان به موفقیت های عجیبی دست پیدا کردند.

  سامانه یکپارچه فروش خودرو برچیده شد!

در میان کارگردانان مورد علاقه برگزارکنندگان؛ جعفر پناهگاه است. او تاکنون با سه فیلم در رشته های مختلف در کن برنده جایزه شده است. فیلم هایی که به دلیل رویکرد سیاسی پناهی تلاش زیادی برای نشان دادن تلخی های زندگی در ایران و سیاه نمایی شرایط کنونی دارند.

بچمن قبادی دیگری کارگردانی می کند او با دو فیلمش برنده چهار جایزه شخصی در جشنواره فیلم کن شد. کارگردانی فیلم Descent و او طرفدار تجزیه طلبی است، اما ایرانی به حساب نمی آید، با نام ایران در جشنواره کن حضور یافت و توانست نظر داوران کن را به خود جلب کند.

محسن محملباف، محمد رسول اف، حسن یکتاپنا، عسگر فرهادی و در نمونه آخر سعید روستایی کارگردانانی هستند که با سیاه نشان دادن فضای حاکم به دنبال کسب جایزه در جشنواره های خارجی هستند.

عوامل سعید روستایی و لیلا برادرز که حتی در ایران پروانه نمایش هم نگرفته بودند، از پیشینیان سیاه پوست پیشی گرفتند و حتی نشست خبری فیلم را به سکویی برای خواندن بیانیه هایی علیه کشور تبدیل کردند. سعید روستایی می‌داند جشنواره‌های خارجی را هنر قضاوت نمی‌کند، بلکه با سیاست قضاوت می‌کند. شاید به همین دلیل است که در سخنان سازندگان فیلم حتی یک کلمه از تحریم های سرکوبگرانه علیه ایران به میان نمی آید، اما نابودی جمهوری اسلامی ابزاری برای رسیدن به نخل طلا شده است.

البته فرمول استفاده از تریبون جشنواره برای جلب توجه گروه های سیاسی موثر در توزیع جوایز باید متعلق به عسگر فرهادی باشد. با این تفاوت که او بیش از هر کارگردان سیاه پوست دیگری می داند که چگونه علیه ساختار صحبت کند و در ساختار بماند.

  حبس و جریمه 932 میلیونی برای برگزاری عروسی

جشنواره کن بازتاب این واقعیت است که سینمای ایران نه ایرانی است و نه ایرانی. مقامات ایرانی در کن مدت هاست که با سینما و ایران فاصله گرفته اند. شاید بهتر باشد از سیاست تا هنر و از جوایز به مردم روی کارگردانان تمرکز کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید