نقد فیلم در جشنواره فیلم فجر بدون رویا; تحریف هویت

بی رویا فیلمی است که بین ژانرهای رمز و راز، متعالی، اجتماعی و روان درام سرگردان است. کارگردانی که نتوانست ژانر اصلی خود را پیدا کند و در نهایت فیلم را با کتیبه ای در میان آثار روان درام قرار داد. فیلمی بی معنا که به دنبال ارائه تصویری سکولار از حقیقت است. بی رویا داستان زوج جوانی به نام رویا و بابک است که قصد مهاجرت از ایران را دارند. دو هفته قبل از مهاجرت، روی با دختری بی نام و مرموز آشنا می شود و او را به خانه می آورد و نام زیبایی برای او انتخاب می کند. زیبا کم کم جای رویاها را در زندگی آنها می گیرد و توجه بابک را به خود جلب می کند. تا جایی که جایگاه روی و زیبا در زندگی به طور مرموزی و مبهم تغییر می کند و زیبا به عنوان شریک زندگی بابک که قصد مهاجرت از ایران را دارد نشان داده می شود و روی همسر مرد دیگری است.

11331 خبر اولیه

فیلم بدون رویا نتوانست انسجام خود را نه در داستان و نه در مضمون حفظ کند. فیلمی که سعی دارد جنبه های مبهم یک اختلال روانی را به تصویر بکشد اما شکست می خورد. اختلالات و اختلالاتی که تنها در یک سوم پایانی فیلم نمایان می شود. گویی همه شخصیت های فیلم در سرزمین زامبی ها هستند که هیچکس هویت مشخصی ندارد. گویی آسان است که هر شخصیتی را بدون اعتراض به هر جایی در زندگی ببریم. زیبا در دیالوگ به روی یادآوری می‌کند که دست از مبارزه برای اثبات هویتش بردارد و هر چه زودتر این واقعیت را بپذیرد که هر فرد می‌تواند هویت و زندگی متفاوتی به خود بگیرد. مشکل اصلی فیلم بدون رویا مسئله هویت است. هویتی که متعلق به فرد نیست و دیگران می توانند آن را بدهند یا داشته باشند. وزن دفتر در فیلم بدون رویا هویت را اکتسابی می داند، علیرغم اینکه هویت ویژگی ذاتی هر فرد است. قهرمان فیلمش در گمنامی گم شده و دچار بحران هویت شده است. کسانی که به خانواده یا وطن خاصی تعلق ندارند. وزیر در این فیلم هویت را مخدوش و زیر سوال می برد و برای مخاطب چالش ایجاد می کند که آیا هویت هر فردی متعلق به اوست یا از دیگری گرفته است؟! در پایان فیلم بینندگان فکر می کنند حق با روی است و زیباست که او هویت و زندگی روی را ربوده است. حتی حضور شخصیت آرش در پایان فیلم نیز موید تحریف واقعیت از زیبایی رویا است. به گونه ای که به نظر می رسد مخاطب متقاعد شده است که هویت رویا از مرد خوش تیپ ربوده شده و او کلاهبردار بوده است.

  دسترسی سریع و آسان بیماران به دارو در استان خوزستان

11333 خبر اولیه

بی رویا به کارگردانی و نویسندگی آرین وزیر دفتری و تهیه کنندگی سعید سعدی و هومن سیدی ساخته شده است. دفتر وزیر با فیلم کوتاه «هنوز نه» در جشنواره های مختلف حضور داشته است. این فیلم برنده جایزه بزرگ جشنواره فیلم کوتاه تهران شد، سپس جایزه بزرگ بین المللی و جایزه نت پک سی و چهارمین جشنواره فیلم کوتاه بوسان در کره جنوبی را از آن خود کرد و سپس در جشنواره فیلم Bro Klein در آمریکا به نمایش درآمد. حالا وزیر خدمت با اولین فیلم بلند خود به چهلمین جشنواره فیلم فجر رفته است.

11335 خبر اولیه

Dreamless فیلمنامه ای شکسته و پراکنده دارد. اگرچه ایده و محتوای آن با سینمای امروز ایران متفاوت است، اما این فیلم به ملغمه ای از برداشت های آزاد از فیلم های هالیوود تبدیل شده است. درهم تنیدگی ناقصی که در آن هیچ ارتباط علّی و ارگانیکی بین افراد وجود ندارد و داستان ها و داستان ها تنها در یک کلاژ گرد آمده اند. این فیلم به دنبال ارائه اختلالات روانی و رفتاری به مخاطب است. اما در ارائه و روایت زبان تصاویر خوب عمل کرد و فیلم را به اثری از هم گسیخته و سرگردان تبدیل کرد. اگرچه اختلال اسکیزوفرنی شخصیت اصلی موضوع داستان است، اما در یک سوم پایانی فیلم مخاطب با تغییر هویت و جنون شخصیت اصلی فیلم با آشنایی تکان دهنده مواجه می شود. تماشاگران از این آمادگی کارگران چنان گیج و متحیر شده اند که به سختی می توانند تغییر هویت رویایی خود را بپذیرند و این واقعیت را بپذیرند که این فیلم یک فیلم روان دراماتیک است که در انتهای آن فقط یک کتیبه نوشته شده است.

  اتحادیه اروپا تحریم های روسیه را دور می زند

11332 خبر اولیه

Dreamless به دنبال تحریف واقعیت و خیال است. گویی مرزی بین این دو وجود ندارد و دنیای واقعی که ما در آن زندگی می کنیم فقط یک خیال است که پذیرفته ایم و همه چیز از جمله هویت فردی هر فرد را می توان از دیگری دزدید. شخصیت های این دنیای نکبت بار از بیگانگی و بحران هویت رنج می برند. مردم گرفتار در این سرزمین تاریک و کارگردان، بحران فعلی فردی را به بحران اجتماعی تبدیل می کنند. فیلم رویا اگرچه می‌خواهد در سینمای اجتماعی ایران به‌عنوان اثری آوانگارد و متفکر شناخته شود، تنها به اثری آشفته و بی‌معنا تبدیل شده است. فیلمی که دچار یک بیماری شبه روشنفکری است و می خواهد چیز دیگری بگوید، اما در فرم و محتوا نتوانسته به آن بپردازد و دچار تحریف و آشفتگی در مفهوم و ساختار شده است. فیلمی که در نهایت مخاطب را در حالتی سردرگم و تلخ با حس ناامیدی و پژمردگی رها می کند. این فیلم که پوستر آن نیز نشان می دهد مخاطب ایرانی نخواهد بود، تنها اثر مورد علاقه جشنواره های خارجی است.

پایان /

دیدگاهتان را بنویسید