نقد فیلم در جشنواره فیلم فجر نمور; دلتنگی برای سینمای شکسته

عدد این فیلم اجتماعی با ژانر ملودرام خانوادگی است. داستان یک خانواده شمالی پس از 20 سال جدایی دوباره به هم پیوستند. برادر بزرگتر خانواده، دیوید، به زادگاهش آلمان باز می گردد تا زمین خود را بفروشد. او پس از اطلاع از مرگ شوهر خواهرش به ملاقات خواهرش دلارام می رود که استقبال چندانی از او نشده است. دیوید قصد بازگشت به تهران را دارد که برادر کوچکترش دانیال مانع بازگشت او می شود و همزمان همسر و دخترش آرام نیز به شمال دلارام می آیند. دنباله این فیلم در مورد مبارزه دیوید با اعضای خانواده برای حفظ یک راز 20 سال پیش است که در نهایت فاش شد.

11336 خبر اولیه

شاید اغراق نباشد اگر بگوییم که نمور یک فیلم آماتور نبود، بلکه یک تئاتر تلویزیونی آماتور برای بخش هنر و تجربیات بود. سناریوهای محتاطانه، بازی‌های کم‌کلید، شخصیت‌های شکل‌نگرفته، موقعیت‌ها و رویدادهای قابل پیش‌بینی، حرفه‌ها و نبردهای تکراری و طولانی، تکرار بیش از حد موقعیت‌ها، گره‌گشایی نهایی باورنکردنی بالیوود، فقدان قهرمانی، عنصر خونسرد، ضد قهرمان زیبایی‌شناسی، سرنوشت نسل، پذیرش جوانان متوهم، خرده روایات رها شده، گره های ناپیوسته، افشای عنصر همت و… تنها بخشی از نقاط ضعف فیلم نمورس است. فیلمی که حرف تازه ای برای گفتن ندارد و فقط سعی دارد در سبک بازیگری عسگر فرهادی را همراهی کند و اطلاع رسانی به مخاطب را به تاخیر بیندازد. این فیلم دارای دو شخصیت سیاه و سفید در قالب یک قربانی و یک ضدقهرمان است. برادری که در نقش یک ضدقهرمان غیور ظاهر می شود تا برای جلوگیری از آبروریزی خانواده دست به اقدامات غیر منطقی بزند و حقایق را بپوشاند. فردی که در نهایت به یک پیچ ناگهانی و دافعه تبدیل و تطهیر شده است و به گفته کارگردان مخاطب باید این تغییر ناگهانی را بپذیرید و به دیوید این حق را بدهید که بی پروا رفتار کند.

  صفحه مورد نظر شما یافت نشد.

11340 خبر اولیه

نمور به کارگردانی دیوید بیدل، نویسندگی نوشین معارجی و تهیه کنندگی یاسر جعفری ساخته شده است. دیوید بیدل کارگردان سینما و تلویزیون است. شاید او را بیشتر با سریال های «رهوبیرا» و «آنها در داستان ها زندگی می کنند» بشناسند. بیدل پس از فیلم روزی روزگاری عشق و خیانت در سال 1392 با فیلم «نمور» در چهلمین جشنواره فیلم فجر شرکت کرد. فیلمی اجتماعی که به روابط خانوادگی می پردازد.

11339 خبر اولیه

نمونه ای از آن سابقه خانوادگی بر اساس تفاوت بین اعضای خانواده است. داستانی با محوریت روابط متزلزل خانوادگی. روابط مبتنی بر دروغ و راز و خیانت به سبک سریال های ترکی. خانواده در این فیلم از هم پاشید و به خانواده های تک خانواده تبدیل شد. جدایی جزء اصلی فیلم نمور است. جدایی بین خواهر و برادر، زن و شوهر و در نهایت مادر و فرزند. جدایی که با اتفاقی غیرمنتظره و غافلگیرکننده به نجار تبدیل می شود. عنصر تصادف یکی دیگر از اجزای فیلم است. تقریباً همه چیز بر اساس این عنصر است و علیت زیادی وجود ندارد. به گونه ای که مخاطب در نهایت دلیل جدایی نرگس و داوود، دانیال و همسرش، پرویز و دلارام و… را متوجه نمی شود و تنها باید این گره ها را با شخصیت های فیلمش باز کند. حتی مخاطب هم نمی تواند بپذیرد دلارام از فرزندش خبر نداشت و چرا دیوید سال ها کودک را از خانواده اش جدا کرد. اینها همه سوالاتی است که مخاطب هرگز پاسخی برای آنها نخواهد یافت و کارگردان را در سردرگمی فرو می برد. علاوه بر ضعف فیلمنامه، بازی های اغراق آمیز و نمایشی اهالی را می توان از نقاط ضعف نمور دانست. والدینی که بعد از 20 سال فرزندشان را پیدا کردند حالا می خواهند با گفتن دیالوگ های کلیشه ای مخاطب را با خود همراه کنند.

  رزمایش دریایی ایران، روسیه و چین در گوش آمریکا

11338 خبر اولیه

دلارام قربانی اصلی فیلم است. همسرش که با برادری سنگدل از عشق دوران جوانی و نوزادش جدا شد و بقیه عمرش را در گذشته گذراند. سینمای ایران سال هاست که به دنبال به تصویر کشیدن قربانیان و فداکاری های زنان ایرانی بوده است. زنانی که در نظام مردسالار ایران هرگز نتوانسته اند انتخاب کنند و همواره تابع شرایط موجود بوده اند. افراد مسلطی که برای حفظ کانون خانواده باید تسلیم وضعیت موجود شوند. حتی نرگس، دختر مورد علاقه دیوید، بی دلیل و تنها به درخواست دیوید از او جدا می شود. بدون اینکه کارگردان زحمت قانع کردن تماشاگر و ارائه دلیل برای این کار را به خود بدهد. انفعال از ویژگی های این گونه زنان است. زنانی که هیچ گونه کنشگری از خود نشان نمی دهند و تنها از الزامات مردان پیروی می کنند. ویژگی ای که در فیلم های رئالیستی سوسیالیستی ایرانی به وفور دیده می شود.

نمور فیلمی درباره رئالیسم سوسیالیستی است. فیلمی که دستخط پیشینیان خود را تکرار می کند. فیلمنامه شلخته ای که اکثر مخاطبان را گیج می کند. یک فیلم فمینیستی وحشیانه که منعکس کننده نارضایتی های مکرر در توصیف زنان رنج کشیده است. یک مشت کپی از فیلم های دهه 70 و 80 سینمای ایران. جوانانی نافرمان و شرور را به تصویر می کشد که خطرات زیادی را تجربه کرده اند و حالا طبیعت از آنها انتقام می گیرد. انتقامی که آنها نیز باید آن را بپذیرند و تاوان اشتباهات خود را بپردازند. نمور را می توان بازگشتی به دوران فراموش شده سینمای ایران دانست.

  قیمت بلیت پروازهای جام جهانی شناور است

پایان /

دیدگاهتان را بنویسید